ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΤΕ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: "ΙΩΚΗ" ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΠΟΥ ΣΤΟΛΙΣΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ:
"Ήταν ένα ανοιξιάτικο δειλινό του έτους 2008, όταν ο Ιάσων Χαραυγής κι εγώ υπήρξαμε μάρτυρες μιας φοβερής επιβεβαίωσης …
Όλα έμοιαζαν να σιωπούν σα να περίμεναν κάποιον. Η ηρεμία του σκιόφωτου δειλινού γλιστρούσε στους απόκρημνους βράχους, γυρεύοντας να γλυκοκοιμήσει τις κορυφές των βουνών της Κρήτης .
Το υπερφυσικό φως και τα χρώματα μεταμορφώνονταν δημιουργώντας αμέτρητα ορατά σημεία λευκού φωτός που αιωρούνταν μέσα στο οπτικό πεδίο.
Ξάφνου εξασθένησαν απότομα αφήνοντας μια μυστηριώδη γυναικεία παρουσία στο χώρο.
Το πρόσωπο της είχε μια μεγαλοπρεπή έκφραση που θύμιζε μακρινές αναμνήσεις χαμένων Ατλαντίδων. Φορούσε μια πορτοκαλί ακατανόητη στολή μ’ ένα μπλέ ανθέμιο σύμβολο ζωγραφισμένο πάνω της. Στα χέρια της βαστούσε ένα παράξενο κουτί με γνωστό υλικό,όπου υπήρχαν ανάγλυφα ιερογλυφικά. πάνω του,ορισμένα από αυτά κατά ένα περίεργο τρόπο έμοιαζαν με εκείνα που ήταν χαραγμένα στο δίσκο της Φαιστού.
Καθώς την κοιτούσα να πλησιάζει να μιλάει και να παραδίδει το περίεργο κουτί στον καπετάν Χαραυγή, ένιωσα πως κάτι μυστήριο ετελείτο μέσα μου.
Η ίδια μόλις είχε τηλεμεταφερθεί από κάποιο μακρινό χώρο, μέσου του υπερδιαστασιακού τούνελ.
Αισθανόμουν σα να πλανιόταν κάτι στον αέρα που παρατηρούσε τα πάντα γύρω μου.
Τα είχα κάπως χαμένα. Γρήγορα όμως συνήλθα. Δεν ήταν δα και η πρώτη φορά που συναντούσα εκπλήξεις!...."
